Kim
gekregen van Evelien Meijer

 

Het was op een zaterdagochtend, de zon kwam op en ik dacht aan wat er die avond was gebeurd. Mijn vrienden en ik hadden geesten opgeroepen bij mij thuis en ik realiseerde me dat dit geen gewone dag zou worden, er ging iets gebeuren ...

 

Toen ik me aan had gekleed en naar beneden was gelopen, zag ik dat mijn vader al weg was, zijn auto was er niet. Op tafel lag een briefje waarop stond: Heej Kim, ik ben vandaag naar een vriendin van me, geef je Boris even eten en laat je hem uit? Papa komt vanavond weer en ik ook. Kusjes mama.
p.s. je kan oma altijd bellen als er iets is ...

Boris (mijn hond) kwam naar me toe en blafte, ik deed wat brokken in zijn bak en ververste zijn water. Terwijl ik aan het eten was, bedacht ik wat ik die dag zou gaan doen, Ik had nog wat huiswerk liggen voor maandag en besloot dat te gaan maken.

 

Toen ik een tijdje aan het werk was, hoorde ik de kraan lopen. Ik ging naar de badkamer en zag dat de kraan inderdaad open stond, ik wist dat ik het niet gedaan had. Ach, dacht ik, er zal wel iets mis zijn met de watertoevoer. Ik deed de kraan dicht en dacht er verder niet meer over na. Ik liep naar beneden waar Boris onderaan de trap stond, ik stoeide even met hem en liet hem daarna uit. Toen ik weer thuis was, maakte ik mijn huiswerk af en belde een vriendin. Ik vroeg of ze even langs kon komen om gezellig even TV te kijken of iets anders te doen. Ze antwoordde dat ze er in een uurtje zou zijn.

 

Terwijl ik aan het wachten was tot mijn vriendin er was, hoorde ik weer de kraan lopen. Ik liep naar boven om te kijken wat het was, het geluid kwam uit de badkamer. Ik deed de deur open en zag dat deze keer de douche aan was. Ik vond dit echt eng! Ik deed de douche uit en rende naar beneden, naar de telefoon om mijn oma te bellen. Toen ik wilde bellen, hoorde ik dat de lijn dood was.

Ik ging op de bank zitten en deed de televisie aan, maar het enige wat ik zag was storing. Toen ging plotseling de radio aan en de TV uit! Dit was echt niet leuk! Ik hoopte mezelf gerust te stellen door almaar te denken dat er gewoon een stroomstoring was, ik deed de radio uit en ging op de bank zitten wachten. Toen ik een beetje van de schrik was bekomen, hoorde ik de deur slaan! Boris begon te blaffen en ik durfde me niet te bewegen tot ik gelukkig de vrolijke stem van mijn beste vriendin hoorde.

 

Ik vertelde alles wat daarnet gebeurd was aan mijn vriendin. Zij zei dat het waarschijnlijk de geest was, die we die avond ervoor hadden opgeroepen. Ik kon dit niet geloven, maar eigenlijk wilde ik het niet geloven, omdat ik wel beter wist. Omdat we niets konden doen (er was immers geen stroom), gingen we maar met Boris naar buiten om met hem te spelen. Toen we weer thuis waren, vroeg ik aan mijn vriendin of ze misschien wilde blijven logeren (ik weet dat ik het vroeg omdat ik bang was. Ze belde met haar mobieltje haar ouder. Toen ze ophing zei ze dat ze niet kon, omdat ze op haar broertje moest passen. Na een uurtje ging ze weg, ik zwaaide haar uit. Nu was ik weer alleen thuis (nou alleen.. Boris was er nog steeds).

 

Ik had nogal honger gekregen en maakte een pizza klaar. Toen ik de pizza op had, ging de telefoon. Maar de lijn was toch dood? Ik nam op en hoorde alleen een ruis. Ik hing snel op, wat eng! Ik ging op de bank zitten, ik besefte dat het enige wat het nog goed deed het licht was. Toen hoorde ik ineens iets op de trap. Ik luisterde goed en hoorde dat het geluid daarna stopte. Even later hoorde ik het nog een keer, dit keer duidelijker en dichterbij. Ik kon horen dat iemand de trap afkwam. Ik hoorde het nu in de gang, het kwam mijn kant op! Plotseling ging het licht uit, wat werd ik bang! Boris begon te blaffen en met zijn staart tussen zijn poten rende hij naar mij toe. Hij sprong op de bank en begon te grommen en te janken. Ik pakte hem stevig vast, omdat ik zo bang was.

Plotseling was er een lichtflits in de kamer en er kwam een zwarte schaduw op me af. Ik kon niet goed zien wat het was, maar het had wel wat weg van aan groot persoon. Het kwam dichter en dichter bij. Het gekke was dat mijn angst verdween en Boris stopte met grommen en janken. De schaduw kwam nog dichterbij, zo dichtbij dat het mij aanraakte en dwars door mij en Boris heen ging. Ik voelde een koude wind en ik keek in Boris' ogen en voelde me raar. Het leek of zijn ogen leeg en hol waren. Wat was dat ding geweest?

 

De schaduw was verdwenen en het licht knipperde even en bleef aan. Ook de TV ging aan en waarschijnlijk deed de telefoon het ook wel weer. Toen kwam mijn moeder binnen. Ik rende op haar af om te vertellen wat er allemaal was gebeurd, maar het leek net of ze me niet zag en hoorde. Ze riep een keer mijn naam. Toen keek ze naar de bank en begon verschrikkelijk te gillen, ze schreeuwde mijn naam en die van Boris. Ze rende naar de telefoon en belde het alarmnummer. Ze belde ook mijn vader, terwijl ik maar achter haar aanliep en steeds maar vroeg wat er aan de hand was.

 

Even later arriveerde er een ambulance en een dokter kwam binnen. Hij keek naar de bank en schudde zijn hoofd. Hij zei tegen mijn moeder dat het al te laat was. Ik snapte er niets van... Toen kwam mijn vader binnen. Hij keek naar de bank en hij bleef verstijfd staan. Het leek of hij nooit meer zou gaan bewegen. Ik vroeg nog steeds wat er aan de hand was. Boris was naar me toe gekomen en ik aaide hem. Mijn vader liep naar mijn moeder en begon ook te huilen. Ze snikten beiden mijn naam. Ik liep naar ze toe en zei: Hallo, ik ben hier hoor! Ik zwaaide met mijn hand vlak voor hun ogen, maar ze reageerden niet. Mijn moeder ging zitten en huilde: waarom, waarom, waarom?
 
Toen zag ik de schaduw weer. Deze keer was het niet zwart, maar een kleur die ik eigenlijk nog nooit eerder gezien had. Het was niet eng, het stelde me zelfs een beetje gerust. Toen mijn moeder weer zei: waarom, waarom, waarom? begon ik ook te huilen. Ik besefte op dat moment dat dit de laatste keer was dat ik mijn ouders zou zien. En dat ze mij en Boris niet konden zien, omdat we dood waren. Mijn vriendin had dus gelijk.. de schaduw was de geest die we hadden opgeroepen en hij had Boris en mij opgehaald.