Trisha
gekregen van Josť de Haas

 
Er bestaan verhalen ..., zo angstaanjagend dat ze verborgen worden. Maar sommigen willen graag dat juist die verhalen bekend worden, wat eigenlijk niet zo slim is ... De gevolgen van die verhalen zijn niet te overzien en nooit meer terug te draaien.
Maar goed, jullie hebben ook wel weer het recht om het te weten ..., te weten wat er rondzweeft over de aarde en in de donkere duisternis mensen afneemt van ons ...
 
Trisha was alleen thuis, ze verveelde zich. Het was ouderavond, dus waren haar ouders niet thuis. Ze wist niet precies hoe laat het was, ongeveer 8 uur dacht ze. Eigenlijk vond ze het best griezelig met dat keiharde onweer buiten. Ze belde haar vriendin, Josje, die woonde niet ver weg en ze had anders toch niks te doen. Tuut...tuut....tuut... "Hallo? Met wie spreek ik?" De stem van haar vriendin klonk lichtelijk angstig en een beetje vreemd. "Ja met mij, Trisha. Kun je langskomen? Anders zitten we toch maar alleen thuis en onze ouders komen pas laat terug." "Ohw... jij bent het... Ja ik kom er aan!" Josje klonk opgelucht over de lijn, nu ze wist dat het Trisha was.
Trisha liep naar de zolder, daar zaten ze altijd met zijn tweeŽn gezellig te doen. Ze was wat aan het rommelen in een doos en haar blik viel op een oud, maar mooi gebonden boek. Het had een gouden rand en gouden letters met de titel: "Het doodse stilte geheim." Ze sloeg het boek open en las een klein stukje:
Verborgen informatie zult u vinden in dit boek, informatie die u eigenlijk niet mag weten. Voor u eigen veiligheid sluit u dit boek nu. Geef je niks om veiligheid... lees dan verder... bla bla bla.
"Wat een onzin, dacht "Trisha en ze sloeg de bladzijde om. Toen ze begon te lezen huiverde ze. Er stond een angstaandjagend stukje in het boek:
Er bestaan wezens zo duister en slecht dat ze verborgen worden gehouden. Ze kunnen wel verborgen worden gehouden, maar nooit tegengehouden worden. Ze zullen je vinden, je verscheuren en je in duisternis laten leven ... Ze zullen je nooit met rust laten, nooit! Niet, nadat je dit hebt gelezen:
JE BENT VERDOEMD, VERDOEMD TOT IN DE EEUWIGHEID.
WACHT MAAR RUSTIG OP JE DOOD, HET HELPT NIET OM TE RENNEN...
LUISTER, LUISTER, ZE ZIJN ER AL JE VOELT ZE VAST WEL...

De bel ging. Trisha liet het boek vallen en rende naar beneden en opende de deur. Toen ze Josje zag, omhelsde ze haar. Gelukkig, ze was niet meer alleen. Josje begreep het niet, maar ze zei er maar niks van. "Zullen we naar zolder gaan?" vroeg Josje. Met tegenzin knikte Trisha en ze liepen naar zolder. Ze hadden veel plezier op zolder en al gauw was Trisha het boek vergeten. Toen vroeg ze aan Josje waarom ze zo angstig klonk aan de telefoon. Josje's blik verstarde, zo vrolijk als ze eerst had gekeken, zo angstig keek ze nu. Ze vertelde aan Trisha dat ze geesten had opgeroepen en een bericht had gekregen. Ze zou doodgaan, langzaam kwijnend sterven. De angst schoot door Trisha's lichaam heen, HET BOEK! Zonder iets te zeggen, legde ze het boek in Josjes handen. Josje bladerde, haar ogen straalden steeds meer doodsangst uit. Trisha dacht aan de zinnen, die ze had gelezen:
LUISTER, LUISTER, ZE ZIJN ER AL, JE VOELT ZE VAST WEL.
Ja, ze voelde ze en ja, ze hoorde ze... en ... aaah, ze zag ze!
Een schaduw die de kamer koud maakte stond achter Josjes rug. De schaduw praatte en zei: JOSJE, JOSJE GAAT MEE...!
NEEEE JOSJE JOSJE JOSJE!!! gilde Trisha. Josje keek haar verbaasd aan en toen werd ze lijkbleek. Haar ogen werden leeg, haar lippen grauw en met haar laatste woorden krijste ze uit: RENNEN, RENNEN TRISHA!!
Trisha sprong op en rende de trap af. Naar beneden moest ze, naar beneden! Trisha voelde zich koud worden, zo koud opeens. Waar was de deur, waar was de uitweg naar buiten? Opeens stond de schaduw voor haar, ze voelde zich nog kouder worden, zo koud dat ze zich dood voelde. Ze kon niet meer denken, het enige wat ze zag en hoorde was een auto die de oprit opreed.

De deur ging open en haar moeder en vader waren druk in gesprek over school. Toen slaakte Trisha's moeder een gil.
Trisha zag er zo vreselijk uit en op haar voorhoofd stond geschreven:
HET GEHEIM MOET DOOD GEZWEGEN WORDEN.